Artigos

         Calquera raza de calquera especie domesticada é una raza de laboratorio. Na biosfera, de xeito natural non existen as razas.

De qué falamos cando dicimos razas de laboratorio?

Pois non estou segura, penso que ten relación con explicacións “caseiras” sobre o comportamento dos cans, e que estas explicacións veñen da falta de coñecemento e de manexo.

É unha distinción natural?

Pois non o sei, coido que cando unha raza é antiga e xeográficamente recoñecible, considérase “natural”, pola contra, se é máis moderna, considérase máis de laboratorio.

 É antes ou despois da euxénese vitoriana?

As virtudes e defectos de calquera raza máis descoñecida, aparecen reflectidas en escritos moi anteriores á época vitoriana. A euxénese só lle dou un verniz de ciencia ao que sempre foi consideración da xente.

Aplícase a tódolos cans ou só ás últimas modas?

Coido que se aplicou sempre, considerar como “bo” o propio, e o “malo” o que ven de fóra. Aínda que, no caso dos cans isto ten moitas excepcións, os cans da zona eran un regalo exquisito entre as xentes ricas, e así acababan chegando razas a distintos lugares xeográficos.

Un mastín de traballo é máis ou menos de laboratorio que un Mini Pinscher?

Exactamente o mesmo, a diferencia viría dada pola calidade xenética do mastín, en canto á ausencia de enfermidades.

 É máis de laboratorio a selección por estándar físico ou por funcionalidade e carácter?

 Ningún can está exento da selección humana. Os cans da rúa que se reproducen segundo un criterio máis natural teñen a carga xenética da domesticación e aínda que leven xeracións de libre reprodución non son lobos.

María Sabell Sierra

Especialista en conduta animal

As respostas son si e si, pero… que a convivencia cun can de caza sexa gratificante na vida ordinaria implica darlle a ese can o que necesita: exercicio físico e traballo de nariz. E se non fas ben as dúas cousas non disfrutarás do can e ese can non terá calidade de vida.

Canto máis preto está un can da xenética seleccionada para unha función, mellor fará esa función. No caso dos cans de caza esto implica recoller una xenética funcional en primeira ou segunda xeración e a ese can hai que convertilo en can de familia, que é un oficio esixente e ás veces incompatible con moitas das características seleccionadas xenéticamente para o oficio da caza.

Hai exemplos de cans de caza convertidos en cans de familia segundo a demanda da moda. O  Retriever, Setter ou Beagle son algúns exemplos de tipos de cans que poden ser para calquera sen maiores necesidades, adaptados a non facer nada pola selección desde varias xeracións anteriores.

Ainda así, ás veces aparecen exemplares mais próximos aos seus avós. Aquí e donde aparecen eses problemas de convivencia, e como é máis doado botarlle a culpa ao can fácilmente, chegáse a conclusión de que o can non serve para estar na casa, non se pode educar, non vai a aprender… e esto non é así.

Unha tenza responsable dun can de traballo implica que hai que ser un bo guía dese can: Aprende a manexalo.

María Sabell

Especialista en Conducta Animal

Os cans que disfrutan de boa vida, que están ben física e emocionalmente e fan disfrutar ás persoas coas que conviven, teñen sempre unha cousa en común: tempo de dedicación.

Os cans son tempo de dedicación.

A cantidade de espazo na que vivan coa familia non é determinante. A un can non lle preocupa se a familia vive nun apartamento ou nunha mansión.

Os cans son animais sociais coma nós, viven en familia. O lugar donde viva a familia carece de importancia.

O que si é determinante para o bo funcionamento do can é a convivencia coa familia.

Un can illado dos seus conxéneres non está ben, non vive ben.

Un can solo nunha leira grande, con moito sitio para correr non vive ben, sufrirá unha neurose inducida por aillamento en maior ou menor medida.

Non teñas un can só, illado do contacto dos seus conxéneres, nese caso, ten como mínimo dous, deixa que sexan unha manada.

Se queres coñecelos, disfrutar máis deles e que te entendan e aprecien, convive con eles.

Se somente tes un can, convive con el.

Ter un can no xardín que nunca sae de ahí e que non poida entrar na casa non é convivir. Iso é formar parte da fauna do xardín, non da familia.

Un can pequeno que non sae dun piso e da súa terraza fácilmente terá a mesma neurose por illamento que un can de 40kg que non sae do xardín dun adosado.

As capacidades cognitiva e sensorial dos cans, xunto coa súa capacidade física potencial, fan que necesite saír, coñecer un entorno rico en estímulos e variado en situacións.

O territorio natural dunha familia de cánidos salvaxes pode chegar aos 100km2, pero o seu cocho, a súa casa, son 10m2 para 10 ou 12 familiares.

O tamaño dun can non determina as súas necesidades de esparexamento físico. Todos necesitan saír, correr, andar e relacionarse co entorno.

O parámetro condutual máis directamente relacionado con esta consideración é a reactividade a estímulos externos; a cantidade de resposta que se emite despois de percibir un estímulo: un can terrier pequeno ten unha reactividade alta ou moi alta e un moloso de montaña de máis de 50kg tena baixa ou moi baixa.

Un can que está ben, está tranquilo, descansando cando está na casa. Un canciño de pouco tamaño correndo e ladrando dentro dun piso constantemente non ten unha boa vida; un mastín que vive nun piso e sae, pasea, corre e ve mundo, vive ben.

Se queres ter un can, pensa en canto tempo podes dedicarlle a saír con el polo mundo adiante.

María sabell Sierra

Especialista en Conducta Animal

Qué facer cando atopas un can ?

 Queres ser de axuda cando se atopa un can ?

Qué se debe facer para que a túa axuda sexa realmente eficaz.

Pasos a seguir:

1º  Chama á Policía Local

En tódolos concellos hai un servicio permanente de atención á cidadanía.

2º  Chama á Policía Local

3º Chama á Policía Local

4º Unha vez que xa estamos en contacto debemos dar a seguinte información:

• Se temos collido o can ou se so o vimos
• Descripción física do can

5º Segue as instruccións que che dean

6º Agora si, se queres, podes publicalo nas redes sociais

Qué pasa se non segues estes pasos ?

Ainda que a túa intención sexa boa, provocas, entre outros, estos problemas:

• No caso dos cans que son queridos e buscados, retrasas que volva coa súa familia porque o primeiro que facemos cando perdemos un can é chamar á Policía Local, se ti o atopas e chamas, nuns minutos pódese establecer o contacto.

Este sistema é universal, as redes sociais están limitadas ao teu círculo.

• Cando ‘Só lles falta falar’ está axudando cos rastrexadores a atopar un can, necesitamos avisos directos e rápidos sobre a ubicación donde foi visto, estamos en contacto telefónico directo ca familia do can e cos servicios municipais, se o aviso non é directo, tarda demasiado tempo en chegar a nós e á xente que o está buscando activa e directamente.
• Se colles un can e non das aviso á autoridade, estás cometendo un delito, estás roubando. A familia do can pódeche poñer unha denuncia por roubo e unha demanda por danos.
• Dende o momento que recolles un can e non das aviso, es o responsable civil dos accidentes que ocasione o can.

Qué facer cando perdes un can ?

1º Chama á Policía Local

• Indica o lugar
• Da a descripción do can

2º Se estás fóra da zona urbana e hai risco de que o can deambule por estradas e autoestradas, da o aviso á Garda Civil.

3º Chama a canceiras e refuxios de animais.

4º Agora, podes publicalo nas redes sociais e buscar axuda de amigos e persoas que poidan atopalo.

Que facer cando Atopas_Perdes un Can

Lista de Refuxios e canceiras de Galicia